هپاتیت (به انگلیسی: Hepatitis) به معنی التهاب در پارانشیم کبد است و به دلایل مختلفی می‌تواند ایجاد شود که بعضی از آن‌ها قابل سرایت هستند و برخی مسری نیستند. عوامل ایجاد کننده هپاتیت متعددی وجود دارد اما عمدتاً توسط یکی از ۶ ویروس هپاتیتیE,D,C,B,A یا G ایجاد می شود. عامل ایجاد کنندۀ هپاتیت هر چه که باشد باعث التهاب کبد خواهد شد و کارکرد آن را مختل خواهد کرد. فقدان خون رسانی به کبد، اختلالات خودایمنی، مصرف الکل و مصرف بعضی داروهای خاص نیز می تواند باعث هپاتیت شود. با احتمال کمتر، عفونتهای ویروسی مثل منونوکلئوز و سایتومگالویروس نیز می توانند باعث هپاتیت شوند.
هپاتیت به دو شکل اساسی نمایان می شود: هپاتیت حاد (کوتاه مدت) و هپاتیت مزمن (متجاوز از ۶ ماه). در هپاتیت حاد، ممکن است کبد، بصورت خیلی ناگهانی ملتهب شود و تهوع، استفراغ، تب و بدن درد را عارض شود و یا اینکه هیچ یک از این علائم ظاهر نشود. هپاتیت حاد در طی چند روز تا چند هفته بهبود می یابد. چنانچه التهاب، در طی ۶ ماه بهبود نیابد، هپاتیت، مزمن خواهد بود.
یکی از چالش هایی که نظام سلامت با آن روبرو است اطلاع نداشتن بسیاری از مبتلایان به هپاتیت از بیماری خویش است. در حال حاضر حدود یک میلیون و ۴۰۰ هزار نفر به بیماری هپاتیت B مبتلا هستند که از این تعداد حدود ۶۰ درصد مبتلایان از بیماری خود اطلاع ندارند و به دلیل خطر انتقال بالای بیماری لزوم کشف بیماری و انجام اقدامات درمانی بیش از پیش مسجل شده است.
نظام بهداشت و درمان در کشور جهت پیشگیری از گسترش بیماری های هپاتیت طی چند دهه گذشته اقدامات موثری را اجرایی کرده است . یکی از این اقدامات، غربالگری اهدا کنندگان خون بوده است که موجب شده انتقال خون با اطمینان بسیار بالاتری انجام شود. البته با توجه به شیوع پایین بیماری هپاتیت B ، C و HIV در جمعیت کشور، خون اهداکنندگان ایرانی جزو سالم ترین خون ها در دنیاست. باید توجه داشت کسانی که در خانواده، فرد مبتلا به هپاتیت B یا C دارند یا خودشان سابقه ابتلا داشته اند، نباید اقدام به اهدای خون کنند. فراموش نکنید اهدای خون یعنی اهدای خون سالم.