واحد اورژانس مسیر ورودی بسیاری از بیماران به سایر بخش های بیمارستان است. به این دلیل، پیروی از دستورالعمل های کنترل عفونت در این واحد تاثیر بسزایی در ادامه مسیر درمانی بیماران در بیمارستان دارد. با توجه به ماهیت و شرایط موجود در واحد اورژانس، پیشگیری از عفونت های بیمارستانی در چنین محیط هایی با چالش های اساسی بسیاری روبرو است زیرا ورود بیماران متعدد با طیف گسترده ای از بیماری ها و جراحات و همچنین نیاز فوری به انجام اقدامات درمانی میزان پیروی از دستورالعمل های بهداشتی را کاهش می دهد. ولی علیرغم موارد یاد شده عدم انجام این اقدامات توجیه قابل قبولی نداشته و رعایت آن الزامی است. در ادامه به سه مورد از عفونت های بیمارستانی (HAIs ) منتقله از واحد اورژانس اشاره شده است:
* عفونت های مرتبط با کاتترهای ورید مرکزی
کاتترهای ورید مرکزی (CVC) در شرایط عملیات احیا در تروما، درمان اولیه در گندخونی ها (Sepsis) و هنگامی که دسترسی به عروق محیطی امکان پذیر نباشد در واحد اورژانس مورد استفاده قرار می گیرند. عفونت های ناشی از CVC یکی از شایعترین عفونت های منتقله در این واحد می باشد و از نظر اقتصادی بار سنگینی را بر حوزه بهداشت و درمان تحمیل می کند. تحقیقات نشان داده است که توجه به روش های صحیح سوندگذاری و اصول کنترل عفونت در زمان پذیرش این بیماران بین ۳۳ تا ۸۸ درصد کمتر از استانداردهای قابل قبول است و این موضوع سبب ایجاد عفونت های وابسته به CVC یا به عبارتی دیگر CLABSI می گردد. معمولا بسته به تراکم مراجعین و فاکتورهای آناتومیکی از جمله محل سوندگذاری، در هر ۱۰۰۰ مورد سوندگذاری، بین ۰ تا ۲۴ مورد به عفونت CLABSI منجر می شود. یکی از مطالعات اخیر انجام شده نشان می دهد که میزان عفونت های CLABSI در واحدهای اورژانس با ICU برابری می کند. در پژوهشی دیگر در زمینه پیشگیری از وقوع CLABSI به موارد مهمی اشاره شده است که از آن جمله می توان به آموزش اصول کنترل عفونت در حین سوندگذاری، رعایت بهداشت دست، آماده سازی پوست قبل از سوندگذاری با آنتی سپتیک های کلرهگزیدینی و پرهیز از کاتترگذاری در ورید فمورال اشاره نمود.
* بیماری های تنفسی
یکی از شایع ترین عفونت های بیمارستانی در واحد اورژانس بیماری های تنفسی به ویژه در ماه های سرد سال است. ویروس های مسری و شایع نظیر RSV، آدنوویروس، آنفولانزا و رینوویروس ها چالش های اصلی هستند. با توجه به ساختار فیزیکی و لوجستیکی اورژانس ها مواردی از جمله نزدیکی تخت ها به هم، استفاده از ویلچر، تردد همراهان و مراجعین، قرار داشتن برخی تخت ها در سالن وراهروهای عمومی و … روش های جلوگیری از سرایت بیماری ها را ناکارآمد می کند. بسیاری از عوامل پاتوژن منتقله از بزاق و قطرات تنفسی از ساعت ها تا روزها توانایی بقا در محیط اورژانس را دارند و در صورتی که اقدامات صحیح ضدعفونی و کنترل عفونت اجرا نگردد، احتمال انتقال چنین عفونت هایی را بسیار بالا می برد به همین دلیل در دستورالعمل های کنترل عفونت در اورژانس تاکید شده است که در فواصل بین مراجعه بیماران، محیط و وسایل در ارتباط با آنها طبق طبقه بندی اسپالدینگ ضدعفونی گردد. این در حالی است که معمولا به دلیل سرعت بالای مراجعین و نیز محدودیت های بودجه ای این موضوع کاملا رعایت نمی شود. ناتوانی در ضدعفونی کردن اتاق ها پس از ترخیص بیمار و قبل از پذیرش بیمار بعدی از علل مهم انتقال عفونت های بیمارستانی به ویژه از نوع تنفسی در واحد اورژانس است.
* باکتری های مقاوم به دارو
با توجه به شرایط موجود در واحد اورژانس احتمال رخ دادن اتفاقاتی که سبب آلودگی سطوح محیطی و تجهیزات پزشکی شوند بسیار بالا است. یکی از آلودگی های محتمل در واحد اورژانس انتقال باکتری های مقاوم به دارو (MRSA ) از طریق بیماران کلونیزه شده یا عفونی شده با MDRO (Multi Drug Resistance Organisms) است. این میکروارگانیسم ها از طریق گان، تخت، میز، دستگاه فشار سنج، کف زمین و سایر سطوح در تماس با بیمار انتقال می یابند. این باکتری ها قابلیت بالایی در انتقال از سطوح به دست پرسنل درمانی و همچنین بیماران پذیرش شده بعدی دارند. بنابراین در واحد اورژانس تجهیزات غیر بحرانی مانند دستگاه های فشارسنج و نیز سطوح محیطی می بایست توسط ضدعفونی سطح پایین مرتبا ضدعفونی شوند. در یکی از مطالعات مشخص شده است هنگامی که نظافت و ضدعفونی سطوح به صورت معمول و روتین انجام گردد احتمال انتقال میکروارگانیسم ها از سطوح پرتماس به میزان زیادی کاهش می یابد. مطالعات نشان می دهند که میکروارگانیسم های MRSA در واحد اورژانس بر روی وسایل عمومی از جمله موس و کیبورد، تلفن های ثابت، و دستگیره میز و درب ها نیز یافت می شود و ممکن است که ضدعفونی کردن آنها مورد غفلت واقع گردد. بنابراین لازم و ضروری است که ضدعفونی این وسایل حتما در برنامه کنترل عفونت واحد اورژانس گنجانده شود.